Wees.

En ineens begrijp je een beetje wat je voelt als je naar je geliefde MacBookje kijkt.

Hij is wees. 
En hetzelfde gebeurt als toen met Marvin Gaye en Kurt Cobain en Michael Jackson. De muziek wordt mooier en beter en nog meer gewaardeerd.

De producten van Steve ook.

Ze waren al mooi en ze zien er nu nog mooier en waardevoller uit.

Mijn liefde voor Apple begon eigenlijk met de MacBook van mijn moeder, die ik na lang wikken en wegen tussen Windows machines voor haar had uitgezocht. Ze kon toch niet goed met haar tien jaar oude PC omgaan dus ze kon net zo goed ‘om’.

Binnen drie maanden was ik ook om.

Het was wel even wennen in het begin en nog steeds heb ik moeite om in een keer de umlaut te vinden op de Mac. Maar het zag er tenminste mooi uit.

Als je Windows PC crashte dan keek je naar een lelijk ding met een blauw scherm.

Als iets van Apple het niet deed dan verzuchtte je ‘ach wat ben je mooi, we proberen het wel opnieuw.’

Jaren eerder had mijn vader een van de eerste iMacs gekocht. Als ik bij ‘m was wist ik bij God niet hoe ik een website moest opzoeken of een file. Maar cool was het wel.

Nu zijn we allemaal Apple. Vriendin ook, mede dankzij mij.

En toen ze me een keer belde in grote paniek, dacht ik dat er een groot ongeluk had plaatsgevonden. Dat was ook zo. Een vaas was over de MacBook gegaan.

Ze was ontroostbaar. Gelukkig was er Time Machine en verzekering.

Wat later heb ik nooit een groter iPhone verslaafde meegemaakt dan mijn geliefde.

Steve Jobs, pro-business, pro-globalist, maar verschrikkelijk geliefd onder wereldverbeteraars. Hij haalde het beste uit de combinatie van perfectionisme en kapitalisme.

Een groot Apple fan schreeuwde vlak na Steve’s dood uit: “So the lesson of Steve Jobs’ succes is; Try LSD when you’re young. Drop out of college and live like a tramp for a while. Be ambitous and obnoxious at work. Be arrogant enough to think you can make a dent in the Universe.. and oh yeah.. Let’s find a cure for cancer.’

Die Apple fan was ik.