Jaloezie
Ik heb die impopulariteit bij haar seksegenoten nooit helemaal begrepen. De afkeer van feministisch links voor het rechtse Thatcherisme overschaduwde haar rol als vrouwelijk breekijzer. Of misschien was het gewoon jaloezie jegens een vrouw die wel succes had.
In 1986 heb ik een keer van Margaret Thatcher een hand gekregen. Dat was in het Park Lane Hotel in Londen, waar de match om de wereldtitel werd gehouden tussen Karpov en Kasparov. Wij werden in een rijtje opgesteld, zoals dat ook gebeurt in die aflevering waar mr. Bean aan de koningin wordt voorgesteld. Ik stond naast de toneelschrijver Arrabal, wiens leven er voornamelijk uit bestaat dat hij op zoek is naar genieën die nog genialer zijn dan hijzelf.
Opeens stond zij voor ons. Ze bleek in het echt nog veel mooier. Haar ogen waren zeegroen opgemaakt, een kleur die helemaal paste bij haar mantelpak, haar handtas en haar hoge hakken.
Ongrijpbaarheid
In oude aantekeningen vond ik: 'Zij wandelde niet, zij zweefde meer, niet zo zeer als een gevleugelde engel, maar als een robuuste hovercraft, die zich met even veel gemak over de zee als over het land verplaatst. Haar ongrijpbaarheid ligt erin dat zij tegelijkertijd zachtheid en hardheid uitstraalt'.
Ik dacht toen wat ongetwijfeld veel mannen gedacht hebben, toen zij een hand van Margaret Thatcher kregen: 'Neem mij mee'.
Ooit heb ik als klein kind op de arm van Drees gezeten. Ik heb Joop den Uyl tegengesproken en ik ben wel eens gebeld door Dries van Agt. Ik heb een vorkje geprikt met Mark Rutte, maar niets daarvan kan in de schaduw staan van die ene hand van Margaret Thatcher.
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6254/Max-Pam/article/detail/3108108/2012/01/06/Max-Pam-Niets-evenaart-een-hand-van-Thatcher.dhtml
Geen opmerkingen:
Een reactie posten